Η διαιρεμένη οθόνη χάνει έδαφος στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Σε αρκετές βραδινές εκπομπές αυτής της σεζόν, ο σκηνοθέτης κρατάει πια ένα πλάνο τη φορά: είτε τον δημοσιογράφο είτε τον καλεσμένο. Το παρατηρήσαμε σε συνεντεύξεις μέσα στο στούντιο και σε συνδέσεις από απόσταση.
Τι χάνει και τι κερδίζει ο θεατής
Το δίπλευρο κάδρο είχε ένα πλεονέκτημα που σπάνια αναγνωρίζαμε. Βλέπαμε την αντίδραση. Το σφιγμένο χαμόγελο του καλεσμένου την ώρα που ακουγόταν μια δύσκολη ερώτηση, ή το βλέμμα του δημοσιογράφου προς τα χαρτιά του όταν η απάντηση ξέφευγε από το θέμα, ήταν πληροφορία που κανένα κείμενο δεν μπορούσε να μεταφέρει τόσο γρήγορα.
Γιατί αλλάζει τώρα; Από όσα βλέπουμε, οι λόγοι είναι κυρίως πρακτικοί:
- η κάθετη προβολή στα κινητά κόβει άσχημα τα δύο παράθυρα
- τα αποσπάσματα για τα κοινωνικά δίκτυα θέλουν ένα πρόσωπο στο κάδρο
Η συνέπεια για την κριτική μας είναι άμεση. Όταν ο σκηνοθέτης διαλέγει ποιον θα δείξει, διαλέγει και ποια αντίδραση θα χαθεί, οπότε η επιλογή του πλάνου γίνεται κι αυτή μέρος της συνέντευξης και όχι ουδέτερο τεχνικό ζήτημα. Από εδώ και πέρα, στις αναλύσεις μας σημειώνουμε ποιος ήταν στο κάδρο σε κάθε κρίσιμη ερώτηση. Και ποιος έλειπε.
Δεν κατονομάζουμε κανάλια ούτε πρόσωπα, γιατί μας ενδιαφέρει η πρακτική και όχι η ταυτότητα. Το θέμα επανέρχεται σε επόμενο συνοδευτικό άρθρο του Ειδικού Φακέλου, μαζί με παρατηρήσεις από τις συνεντεύξεις που ακολουθούν τα δελτία ειδήσεων.