Ένα πρωινό πάνελ που παρακολουθούμε από κοντά πρόσθεσε ορατό χρονόμετρο στην οθόνη. Η αντίστροφη μέτρηση φαίνεται πλέον και στους καλεσμένους και στο κοινό στο σπίτι, σε μια γωνία κάτω από τον τίτλο της ενότητας.
Το πρόβλημα ήταν γνωστό σε όποιον πίνει τον πρώτο καφέ με την τηλεόραση ανοιχτή. Ένας καλεσμένος μιλούσε τέσσερα λεπτά, ο επόμενος προλάβαινε μισό, και η παρουσίαση έμοιαζε να διαιτητεύει με το ένστικτο αντί για κανόνα. Ο τηλεθεατής έβλεπε αδικία. Και δεν μπορούσε να την αποδείξει.
Τι αλλάζει στη ροή της συζήτησης
Με το χρονόμετρο ορατό, η ανισορροπία δεν κρύβεται. Στα πρώτα επεισόδια που καταγράψαμε, οι καλεσμένοι έκλειναν τη σκέψη τους πιο σφιχτά, ενώ οι διακοπές μετακινήθηκαν προς το τέλος του χρόνου του άλλου, εκεί όπου η πίεση είναι μεγαλύτερη. Αυτό δεν είναι απαραίτητα καλύτερη συζήτηση.
- Η παρουσίαση έχει ένα ουδέτερο εργαλείο για να κόψει τον λόγο χωρίς να φανεί προσωπική επιλογή.
- Το κοινό αποκτά μέτρο σύγκρισης και μπορεί να κρίνει ποιος μοιράστηκε τον χρόνο δίκαια.
Υπάρχει όμως και κόστος. Ένα σύνθετο θέμα, όπως μια ρύθμιση που αφορά κάθε νοικοκυριό από τη Θεσσαλονίκη ως την Κρήτη, δεν εξηγείται πάντα μέσα σε ένα λεπτό και κάτι, και ο καλεσμένος που το επιχειρεί καταλήγει να μιλά σε συνθήματα επειδή βλέπει τους αριθμούς να τρέχουν. Θα το παρακολουθήσουμε στα συνοδευτικά άρθρα του τρέχοντος φακέλου, με ανάλυση μετά τη μετάδοση.